Sometimes, there are things that we thought that is meant to be ours. It’s just like a little child who saw a little dog at the street. Yung inuwi niya. Para alagaan, ingatan at mahalin ng sobra. Sabihin na nating kayo yung bata.
 

Alam niyo naman ang aso diba parang tao. Kaya nga tinawag na man’s best friend yan. Kaya kahit anong pagaalaga at pagmamahal mo dyan. Hindi parin siya tuluyang magiging masaya.

Kasi may ibang nagmamayari dun sa aso. 
 

Mabibigyan ka niya ng kaligayahan pero siya ba, mapapaligaya mo ng tuluyan?
 

Darating at darating yung time na, iiwan siya nung pet niya. And babalik dun sa tunay na nagmamayari sakanya.
 

Oo, malulungkot ka diba? Kasi, napamahal na sayo yung aso. Pero, yung lungkot nung bata panigurado mapapalitan ng saya. Kasi yung bata, ibinili ng parents niya ng SARILI niyang aso/alaga.
 

“YUNG MAMAHALIN NIYA. YUNG SAKANYA. HINDI SA IBA.”

Matuto kang pakawalan ang hindi sayo. Matuto ka lang maghintay. Lahat dumadaan sa sakit at lungkot. Pero darating at darating ang panahon na mahahanap mo rin ang para sayo.


#Okay, walang pinaghuhugutan. XD 

Bakit kapag sila, pinupuri mo? Bakit lagi silang mas magaling? Bakit kapag sakanila, masaya ka? Pero bakit sa bestfriend mo, ni hindi mo magawang tumingin, ngumiti? Ang unfair naman ata? Kaibigan mo lang naman sila diba? o mas mahalaga sila kesa kay bestfriend? Mas napapasaya ka ba nila?